| 23.12.2007 | review by Rootstime | | Jim Cofey’s Soul Kitchen was eertijds een uitvloeisel van opnamesessies die Jan Ieven (Bass & Vocals - El Fish, Rhythm Junks), Steve Wouters (Drums - Last Call, Big Dave) en Patrick Cuyvers (Vocals, Keyboards, Hammond - Hideaway, Soul Spirit) samen deden voor Lurrie Bell in 2005. Omdat de chemie er was, bleven de heren samen musiceren. Alhoewel dit project al in juni 2006 de naam Jim Cofey’s Soul Kitchen kreeg, trad de band pas recent voor het voetlicht.
Om de band te vervolledigen, recruteerde het initiële drietal Rob Vanspauwen (Guitars), Gert Servaes (Percussion) en Igor Maseroli (Saxophone).
De band beschrijft haar muziek als sterk beïnvloed door de New Orleans funk van de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. Illustere exponenten daarvan zijn ondermeer Dr. John, The Meters (luister eens naar “Liver Splash” en “Good Old Funky Music”), Eddie Bo (“Check Your Bucket”), Jon Cleary, Allen Toussaint & Jimmy McGriff (“Black Pearl”). Andere namen in dezelfde galerij zijn Mary Jane Hooper, “Mad” Professor Longhair en The Explosions.
Op hun myspace-pagina staat geschreven: “Jim Cofey’s Soul Kitchen brings you quality”. Verdenk de band niet van pretentie, noem het eerder zelfbewustzijn.
Terug naar 14 december in de inmiddels volgelopen Borderline te Diest. Met wat vertraging kruipt de band het – aardig bezette – podium op. Meteen vliegt de funk om de oren. De band steekt stevig van wal, en het was voor uw dienaar – die met hooggespannen verwachtingen naar Diest was afgezakt – meteen moeilijk nog langer stil te staan. De band speelt haar troeven schitterend uit. Om te beginnen zijn het ervaren rakkers (zie hoger) die niet enkel allen een hoog muzikaal niveau halen, maar ook weten hoe een song in elkaar te steken en hem zwetend te brengen. Zonder de andere muzikanten in de schaduw te willen stellen was ondergetekende bijzonder gecharmeerd door de podiumprésence (deze man zweet speelplezier), de Hammond-feel en de stem van Patrick Cuyvers die me (ondermeer in “The Blame”) bijwijlen deed terugdenken aan de cool van Luke Walter Jr. zaliger.
Igor Maseroli is een saxofonist van internationaal niveau, wiens sound en feel bijwijlen doen denken aan Candy Dulfer zoals ze bijvoorbeeld te horen is op “Live In Montreux”, een plaat waarop trouwens enkele zeer fijne funknummers staan. De muzikale kwaliteit van de band manifesteert zich onder de vorm van de vele modulaties, vloeiende sax-solos, de zeer sterke ritmesectie Wauters-Servaes-Ieven en het gegeven dat zowat iedereen in deze band kan zingen en de backings dus met verve waargenomen worden. De band maakte handig gebruik van de pauze (die ongeveer in de helft van de avond ingelast werd) om – terecht – de geluidsmix even bij te stellen. De stem en vooral de Hammond van Cuyvers verdienden inderdaad iets prominenter in de front of house te zitten. Eerlijkheidshalve kon uw dienaar moeilijk begrijpen waarom niet de hele zaal en masse stond mee te swingen. Toch kan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gesteld worden dat het publiek zeer goed stond te luisteren en de band zeer kon genieten. Dat bleek alvast aan de publieksreactie wanneer de band haar laatste nummer aankondigde.
Uiteindelijk kwam Jim Cofey tot tweemaal terug, en zelfs dan nog had ééntje extra geen kwaad gekunnen. Het was lang geleden dat ondergetekende zich nogeens zo’n lekker muzikaal diner had zien voorschotelen. Niet alleen voor de liefhebber is dit genieten van begin tot einde. We zijn dan ook zeer benieuwd naar meer van dit lekkers.
De band nam in het voorjaar van 2007 een four-track demo op, die verrassend door de Belgische nationale radio (Radio 1 en de super Radio 21) werd opgepikt. De vier songs (The Blame, Fat Cakes, Doney’s Theme & Seems Like Yesterday) kunnen trouwens beluisterd worden op de myspace-pagina van de band – allen daarheen! In het voorjaar van 2008 zal Jim Cofey’s eerste en door DJ 4T4 (Hof Van Commerce) geproducete full-cd verschijnen bij Nakedproductions. Een single is aangekondigd voor februari.
Op het optreden spotten we ook de Belgische bluestrots Howlin’ Bill, eveneens onderdak bij Nakedproductions, wiens full-cd “Strike” door Jim Cofey’s eigenste Jan Ieven geproducet werd.
PJ (www.rootstime.be)
|
|
